Magazine Contact #19 - Magazine - Over ons - Concept Wiesner-Hager
back

Rodin en het gordeldier

Magazine Contact #19

De Fondation Jérôme Seydoux-Pathé is niet alleen een nieuwe, iets verborgen bezienswaardigheid in het exuberante Parijs, maar ook een sensibele bijdrage aan het werken in de Open Space. Hier voegen architectuur en moderne, contemporaine interieurvormgeving zich samen tot een niet te onderdrukken ik-wil-hier-nooit-meer-weg-gevoel.

De Avenue des Gobelins is een prachtige boulevard in het dertiende arrondissement, slechts een paar stappen verwijderd van de Place d‘Italie, met lunchrooms, patisserieen en restaurants waar fruits de mer worden opgediend en waar het een feest voor je smaakpapillen is. Het in hoge mate genieten van de cultuur is in deze hoek van Parijs traditie. Op nummer 73 van de Avenue was vroeger het Theatre des Gobelins gevestigd. Het eeuwenoude drama is in de vorm van twee sculpturen in steen uitgehouwen. Links boven het portaal de tragedie in een mannelijke gestalte, rechts de komedie als een zich ongedwongen over de portiek leunende vrouw. De beeldhouwer van de beide beeldhouwwerken die al sinds 1869 op ijsgekoelde met oesters gevulde schalen en heerlijke brosse makarons neerkijken (je kunt het ze niet kwalijk nemen), is niemand minder dan Auguste Rodin.

 

Sinds kort speelt zich achter de op de monumentenlijst bevindende facade een heel nieuw drama af. Start de film: nadat het gebouw na nogal wat, in ieder geval destructieve verbouwingen jarenlang leeg had gestaan en langzamerhand verviel, werd het oude, in metselwerk opgetrokken bouwdeel vervangen door een nieuwbouw van Renzo Piano. Het 77-jarige enfant terrible, de architect van het Centre Pompidou, is zijn futuristische visie nog steeds niet verloren. Tenminste niet tot op de dag van vandaag. Als een vreemd wezen rijst vanuit de binnenplaats van het stratenblok plotseling een zilverachtig glinsterende bult omhoog die de beide protagonisten van Rodin steeds nieuwe gespreksstof geeft.

 

En niet alleen zij. “Niet alleen wij maar ook de bevolking heeft het gebouw al een handvol plastische, dierlijke bijnamen gegeven,” vertelt Thorsten Sahlmann, projectleider en Associate Architect in de Renzo Piano Building Workshop Paris. De een heeft het over een bultrug, de ander over een olifant, maar geen dier op deze wereld als het gordeldier kan treffender met het kolossale, 25 meter hoge aluminium gebouw worden verbonden. Deze analogie is eigenlijk nooit de bedoeling geweest. De deugdzame vorm is veeleer uit nood ontstaan, aldus Sahlmann. “De binnenplaats tussen de bestaande woonhuizen was zo nauw, met zoveel hoekjes en zo onregelmatig, dat wij na vele, vele pogingen bij deze licht glooiende, amorfe gestalte terecht kwamen. Het was de enige mogelijkheid om zich in deze heterogene ambiance te handhaven.”

 

Aan de totaalindruk wordt hierdoor geen afbreuk gedaan. Zeker niet in formeel opzicht. Het historische Parijs uit de tijd van baron Hausmann wordt echter in kleur en materialiteit zoveel mogelijk gerespecteerd, met fluwelen handschoenen gestreeld en met enkele kleine pincetingrepen qua vormgeving voortgezet. De opdrachtgever van deze ongebruikelijke, hoewel behoedzaam ingevoegde stedelijke intarsia is de Fondation Jerome Seydoux-Pathe, beter bekend als de stichting achter de Franse filmproducent die voor elk van zijn films het onmiskenbare silhouet van een haan over het filmdoek laat wandelen.

 

De in 2006 opgerichte stichting, die sinds vorig jaar op dit adres ook fysiek manifest is en zich hier wijdt aan onderzoek en archivering, biedt plaats aan twee voor het publiek toegankelijke expositiezalen. Die zijn voorzien van door de firma zelf ontwikkelde grammofoons, camera’s en filmprojectoren uit de laatste honderd jaar, een bioscoopzaal voor historische stomme films met live begeleiding door een piano, diverse onderzoeks- en archiefruimten en misschien wel het meest adembenemende landschapskantoor aan deze en gene zijde van de Seine.

Magazine abonneren!

U krijgt ons magazine met informatie uit de markt en over Wiesner Hager.