Magazine Contact #29 - Magazine - Over ons - Concept Wiesner-Hager
back

Cultuurshock voor de werkomgeving.

Magazine Contact #29

Andere landen, andere gebruiken. Dat is zeer zeker ook het geval bij de manier waarop wij onze kantoorruimten vormgeven. Bepaald door mentaliteit, huurkosten en individuele ruimtebehoefte liggen tussen Azië, Europa en Amerika niet alleen kilometers, maar hele werelden.

Monsieur Hulot dwaalt door de gangen en begrijp het allemaal niet meer. Als in een futuristische mierenhoop rennen de werknemers gehaast van hot naar her, wapperend met opbergmappen, hectisch papier uit de typemachine scheurend, terwijl ze alle collega's omwille van de anonimiteit links laten liggen. In de 22e minuut belandt de heer met mantel, hoed en paraplu uiteindelijk op een glazen plateau en kijkt uit over de vele kleine hokjes, die in het collectieve geheugen van de filmgeschiedenis gebrand zijn. De in 1967 verschenen bioscoopsatire “Playtime” van de Franse regisseur Jacques Tati is een kritiek op de moderne en de toenemend karakterloze vormgeving van onze woon- en werkruimten.

 

Tegenwoordig zijn de grijze en beige Open-Space-hokjes, zoals ze vaak te zien zijn in kantoorscenes in tal van Amerikaanse speelfilms, overwegend te vinden in de economische en financiële sector. De schouderhoge scheidingswanden maken aan de ene kant geconcentreerd werken in een zekere privésfeer met akoestische bescherming en zonder beeldschermverblinding mogelijk. Aan de andere kant heeft men een goed overzicht (en controle) over de medewerkers.

 

Maar ook bij deze architectuur komen enkele verrassende en zelfs choquerende werksituaties voor. De Japanse shooting-star Junya Ishigami zit met zijn team in een voormalige discotheek in Roppongi, midden in Tokio, in een kelderruimte van zo'n 400 vierkante meter zonder ramen. “Toen ik mijn kantoor oprichtte, had ik de keuze: een klein kantoor met uitzicht of een groot kantoor zonder uitzicht? Maar ik geef toe: ook wanneer men als architect veel fantasie en een zeer goed ruimtelijk en atmosferisch inzicht heeft, willen wij allemaal graag een kantoor met raam. We willen de hemel zien.”

 

 

De twee Pritzker-prijswinnaars Kazuyo Sejima en Ryue Nishizawa, die het kantoor SANAA runnen, werken al vele jaren in een magazijn in het zuiden van Tokio. Via een steile metalen trap met een deur met een klein etiket erop, bereikt men een weliswaar heel licht, maar nauw gemeubileerd kantoor, waar elke medewerker - vanwege de enorm hoge huurkosten - zo'n 80 centimeter bureauruimte ter beschikking heeft. Werktijd: 14:00 uur tot middernacht. Deze ongebruikelijke inrichting is met name te wijten aan het feit dat SANAA niet alleen in Japan bouwt, maar veel projecten in Europa en in de VS runt.

 

In Europa en Noord-Amerika is de kantoorlay-out dan weer vaak een uiting van de eigen cultuur en bedrijfsfilosofie: bij Christoph Ingenhoven in Düsseldorf zitten de medewerkers aan een centraal gepositioneerde bureautafel die tig meter lang is. In het Parijse kantoor van Lacaton & Vassal, een oude fabriekshal met betonnen vloer, krijgen de orchideeën in de kas minstens net zoveel aandacht als de mensen. En bij Hermann Czech in de Weense binnenstad verdwijnt men letterlijk achter stapels boeken en tot barstens toe gevulde, van glazen deuren voorziene kasten tot aan het plafond.

 

Wojciech Czaja

Magazine abonneren!

U krijgt ons magazine met informatie uit de markt en over Wiesner Hager